Akla sadece acıyı getiren gün. sonsuz acı. öncesinde şehrin ışıklarına rağmen yıldızlardan dolayı gözükmeyen gökyüzü var akılda. bir garip, basık, boğuk hava. ve o an. hiçbir şey duyumsamadığım o an. yer yatağında yatıyor olmama rağmen hissetmediğim depremden dolayı duyduğum korku. kulaklarımdan gitmeyen .O SES
geceyi geçirdiğimiz bir park uykusuz geçen onca gece, yıllarca uykuma sinmiş korku.
köpek havlamalarını, kuş cik ciklemelerini ve en ufak anormal hareketi deprem alameti saydığımız zamanların en başı...
17 ağustos 1999...
yıllar sonra bir gün, evde o anı yaşamış ve canlandırmış bir arkadaşın etkisiyle yeniden tek gece uykuya yeniden eşlik eden gün.
sadece sonsuz acı. hiçbir kayıp yaşamadan da on binlerce kişiyi kaybetmenin acısı...