Ne hissetmeliyim, neler düşünmeliyim,nasıl davranmalı nasıl konuşmalıyım...
inan hiç bişi bilmiyorum... su dan cıkmış balık gibi cırpınıyorum.
Zaman akıp giderken ömrümüzden hayatın ne kadar anlamlı olduğunu artık daha
iyi anlıyorum. Sevmenin sevgini göstermenin kıymetini daha iyi biliyorum.
insanlara kırılmamayı öğrendim. daha güçlüyüm artık ... daha kararlı ...
insanların vefasızlıgını gördüm, gözlerinin içine baka baka acı cekerken
onların arkalarına bile bakmadan gittiklerine şahit oldum.
ama canımı acıtamadılar...
Ben annemin o yeşil gözlerinde hayata bakıyorum...
Kimse yanımda olmasada ben annemle o kadar kocamanım ki...
O kadar cok büyüdüm ki....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.